Wtorek-potworek.

Lipiec 22, 2014

Złamana kolejnym upalnym dniem
czuję się jak ofiara wielodniowych tortur.
Boli mnie głowa tym bólem nie do opanowania
-ćmiąco-pulsującym,
demolującym jakąkolwiek możliwość twórczej pracy.
Siedzę przy laptopie,
z nadzieją sączę kolejną kawę,
która przecież zawsze relaksuje mnie od środka,
ale najwyraźniej nie tym razem.
Czekam więc na burzowy deszcz, na zmianę ciśnienia
i na zapach ozonu o poranku.

Czy gdzieś jest lepiej?
Piszcie do mnie ozięble,
może zrobi mi się chłodniej!
Li.


Chcę umierać z głodu!

Lipiec 21, 2014

Gdybym miała jednym słowem określić trwający we mnie od dłuższego czasu stan ducha i umysłu,
byłoby to słowo „odzwyczajanie się”.
Odzwyczajam się od pewnych przywyczajeń,
od zasiedziałych myśli, od pewnych ludzi i od utartych rytuałów.
Odzwyczajam się też od siebie,
bo przyzwyczajenie do siebie jest jak tolerowanie
uciążliwie skrzypiącej deski w podłodze domu
- wiesz, że skrzypi ta właśnie deska, ale tolerujesz ją z przyzwyczajenia.
Chcę odzwyczaić się od skrzypiących desek,
chcę każdą z nich wymienić na nową,
może ta cisza pod stopami wzbudzi nareszcie jakąś ekscytację,
może pomoże wyzwolić się chęci do działania,
wiem że ta chęć we mnie jest,
tylko tak trudno ją znaleźć ukrytą w zakamarkach
- może być i w małym paluszku prawej nogi,
mogła skryć się w czułym miejscu za uchem,
a może rezyduje w jednej z moich piersi?
Brakuje mi chęci do życia, mniej się uśmiecham.

Niedawno jednak… coś… ktoś…może los…a może mój instynkt?
Niedawno poczułam głód zmiany.
Nie, nie pójdę kupić sobie nowych butów,
bo odzwyczajam się od posiadania ich nadmiernej ilości.
Nie kupię też nowej torebki,
mam conajmniej pięć takich, których jeszcze nigdy nie nosiłam.
Nie kupię też nowych perfum, bo mam ich zapas na pachnący rok.
Nie chcę zagłuszyć tego wytęsknionego głodu
nowym,
a niepotrzebnym mi zakupem.
Zacisnę zęby i pogłoduję tak długo,
aż odzwyczaję się od poprawiania sobie nastroju erzacem,
chwilową przyjemnością…
Chcę, bardzo chcę poczuć wyczerpanie z głodu nowych wrażeń,
zmian i nieoczekiwanych zwrotów akcji.
I wtedy znowu będzie smakować mi życie!

Odzwyczaić się od tego co było, nie przyzwyczaić do teraźniejszości,
szansę na trwalszy związek ze mną dać tylko przyszłości.
Taką mam mantrę na teraz.
Li.
PS. Ta notka to moje słowa z bloga sprzed pięciu lat.
Tak wiele się zmieniło,
nasyciłam się przez te lata budową domu i wrażeniami, przetrawiłam,
a teraz znowu czuję głód
i tylko patrzę, w co wbić (jeszcze) moje zęby!


Mobilizuję się ze wszystkich (bez)sił.

Lipiec 21, 2014

Śniłam o pomarańczowych gajach i figach prosto z drzewa,
widziałam siebie na lokalnym targu i w winiarni,
na razie wystarczy.
Sprawy będą dziać się mimo,
teraz mierzę się z poniedziałkowo skrzeczącą rzeczywistością.
Upał zaczyna wyciągać swoje lepkie macki,
pranie schnie na tarasie, zanim zdążę wypić kawę,
a koty leżą w bezruchu,
nie rusza ich z miejsca nawet szelest worka z karmą.
(Mobilizacja do pracy wymaga specjalnych środków,
napisanie notki jest jednym z nich).

Jestem od pewnego czasu w nieznanym mi dotąd
stanie zawieszenia pomiędzy światami,
ziemi dotykam koniuszkiem dużego palca,
reszta buja w obłokach.
Dzięki wyobraźni mam ochotę jeszcze wstawać z łóżka,
bo skoro potrafię sobie coś wyobrazić,
to znaczy, że tak może być.
Przecież nie można wyobrażać sobie rzeczy i spraw nieistniejących,
bo nie sposób wyobrazić sobie czegoś, co nie istnieje!
Miłego dla Was!
Li.


Kilka wieczornych telefonów i…?

Lipiec 20, 2014

Są dni w których ilość ludzkiego nieszczęścia
wpływa mi w uszy jak dopływy do rzeki w czasie powodzi,
a ja niczym ten zbiornik retencyjny muszę to wytrzymać.
Przeciekam więc małymi strumykami zdań na swoim blogu,
całą resztę trzymam w ryzach i nie pozwalam się zatruć.
Trudno jednak udawać, że nie dotyka, skoro dotyczy kogoś lubianego
i wlewa się szerokim strumieniem żalu, poczucia samotności i rozczarowań,
kłębi się, wiruje,
niesie szlam i połamane konary oczekiwań.
(Najważniejsze to nie zgorzknieć, nie zgorzknieć!).
Staram się wysłuchać, czasem nawet coś poradzić, wytłumaczyć,
zabić śmiechem, pocieszyć, pomilczeć…
ale ze mnie też się wylewa, bo ja też nie rozumiem tego świata.
Ani ludzi.
Nic już nie jest oczywiste, białe wcale nie jest białe,
tylko jednym z miliona odcieni bieli,
czarne też już nie jest tylko czarne,
bo może być absolutnie czarną materią,
tak czarną, że jej nie widać.
Chcę dążyć do prostoty,
ale prowadzi do niej skomplikowany system dojazdów,
dochodzeń, dojść, przejść i kombinacji.
Wiem, że mało kto wierzy, że zrobię rewolucję w swoim życiu,
Ale przecież moja córka miała w sobie tę odwagę, pojechała do Szkocji,
w ciemno, bez nikogo znajomego i dała sobie radę,
spełnia swoje marzenie.
(A ma przecież część genów po mnie).

Nieznośna lekkość bytu leży na mnie swoim ciężarem i zabiera powietrze.
Nie chcę tak żyć, nie chcę tak żyć,
nie muszę być prawnikiem w Polsce,
mogę być gospodynią w Portugalii
i już wiem, gdzie będę szczęśliwsza.
Niewiele mam czasu,
w najlepszym wypadku mam za sobą połowę życia,
najgorszego nie biorę pod uwagę,
więc do roboty!
Intensyfikuję wysiłki w celu sprzedania mieszkania,
uczę się portugalskiego,
szukam…
Tak, zdecydowanie szukania mi trzeba.
Li.


Marzenia=Plan

Lipiec 20, 2014

A tu będę kupować owoce i warzywa!

Wierzę w powodzenie mojego pomysłu, bo wiem, że mnie to uszczęśliwi.
Chcę być szczęśliwa, chcę żyć tak jak chcę,
nie chcę być dłużej niewolnikiem pozornie wolnego zawodu,
nie chcę też żyć w kraju Korwina,
Kaczyńskiego, Ziobry, Gowina i katotalibanu,
nie chcę być rozdarta przy każdych wyborach,
nie chcę się rozczarowywać,
nie chcę wybierać mniejszego zła,
chcę być wolnym człowiekiem,
chcę się odseparować, zamieszkać w swoim świecie,
żyć z zgodnie z naturą,
czuć wiatr przesycony morską solą,
iść na spacer z psami i mieć wokół siebie przestrzeń,
przeżyłam kawał życia,
ale i przed sobą mam wiele lat,
wierzę, że dobrych, lepszych,
że wszystko co najgorsze jest już za mną,
małżeńska beznadzieja, choroby i odejście bliskich,
zaklinam los, proszę, błagam,
więcej złego nie udźwignę,
chcę teraz tylko żyć,
a nie wegetować ze stresem w tle.
Znalazłam już nauczyciela portugalskiego,
a na wiosnę lecimy z aurorą do Lizbony,
rozejrzeć się i powąchać powietrze.
Kto leci z nami?
:)
Li.


Nie moje słowa, ale moje myśli!

Lipiec 20, 2014

Robert napisał tak:
„… Wierzę, że tak jest, jeśli potrafimy choćby na krótką chwilę odrzeć rzeczywistość z brudów, które służą jedynie utrzymaniu się w bieżącym kursie cywilizacji. Wyrzec się rzeczy, za posiadanie których płacimy bardzo wysoką cenę. Zrezygnować z udziału, i tak najczęściej biernego, w tych publicznych wydarzeniach, którymi wewnętrznie gardzimy, a które przyciągają uwagę i aktywność jak czarna dziura, dając w zamian jedynie stres i gorycz. Jeśli nawet nie zrezygnować i wyrzec się, to przynajmniej zapomnieć o tym, zrobić sobie urlop i zdziecinnieć, wrócić do korzeni, do tego, co najistotniejsze, mimo że codzienność próbuje odciąć nas od tego, zarzucając nieprzejrzysty całun i tworząc z nas żywe trupy funkcjonujące na automatycznym pilocie. Droga z pewnością sprzyja takiej świeżości, więc warto na nią wstępować. I nie trzeba do tego przemierzać tysięcy kilometrów. Wystarczy chcieć wstać i wyjść. Tylko „wyjść” oznacza WYJŚĆ. Wywiesić tabliczkę „Nie ma mnie! Nie wiem, czy i kiedy wrócę”, nawet jeśli jest to oczywiste, że niedługo wrócimy, bo musimy z wielu powodów. Jeśli to się uda, zaczynają się zwykłe, proste cuda! Nasi kuzyni ze świata flory i fauny zaczynają przemawiać prostym i zrozumiałym językiem, który tworzy z nas jedną rodzinę, gdzie człowiek jest jedynie infinitezymalnym zjawiskiem, młodszym kuzynem, chętnym do wysłuchania, o co tu właściwie idzie. Zaczyna gapić się w miejsca, w których, wydawałoby się, niewiele się dzieje. Słucha prostych dźwięków, odkrywając w nich muzykę świata. Miałem takie chwile, tutaj na Hokkaido, szczególnie w ostatnich dniach. Był to absolutny stan zen, po który warto było przećwiczyć tę drogę. Wyobrażam sobie, że w takim stanie nawet obserwacja tańczącego w podmuchach wiatru plastikowego worka może być przeżyciem nie mniejszym od doskonałego baletu.

Piękno natury jest tutaj z pewnością na pierwszym miejscu, ale okazuje się, że również ludzie, odarci z brudnej codzienności, choćby to wrażenie po części było skutkiem bariery językowej, dzięki której nie słyszy się tego, co mają do powiedzenia o jakimś tam kolejnym polityku, nieważne – stają się piękniejsi. Biorą do rąk aparaty, malują, obserwują, słuchają. Otwierają się im oczy i uszy na to, co ginie w zgiełku ich miast. Przez ostatnie dwa wieczory na kempingu Arten w Tomakomai przed snem, który dopadał mnie około 21., mój sąsiad, oddalony o dobre 100 m, wyciągał wiolonczelę i grał cudowne, proste pasaże do podkładu, który cicho puszczał z odtwarzacza. Nie był wirtuozem, dźwięki były chrapliwe i fałszujące, a mimo to słuchałem ich jak najwspanialszej symfonii. Do tak pięknej muzyki jeszcze nie zasypiałem…”

Robert trafił prosto w moje pragnienia, aż mnie zatyka od niewypowiedzianych,
a tłoczących się w kolejkach myśli słów.
Tak, właśnie TAK!

(Robert jest mężem Gosi, obydwoje tworzą świetną, ciepłą, piekną parę,
którą miałam przyjemność poznać.
Od Gosi mam mojego Bolka-kota nad kotami).

Będę mieszkać w Portugalii, ja Wam pokażę!

Li.

 


Dokonam tego!

Lipiec 19, 2014

Anita pogrążona w smutnych myślach
pije wino w Toskanii,
przybędzie niebawem, ale nie w ten weekend.
Niespodziewanie więc zostałyśmy tylko we dwie-ja i moje ego.
Same w domu!
Nie ma dzieci, nie ma psa,
koty położone upałem ani drgną,
mogę oddać się wszelkim nieulubionym, acz koniecznym czynnościom.
Sprzątam więc bez specjalnego zapału,
za to niezwykle dokładnie,
znajdując dzięki temu pod kanapą kilka zagubionych japonek.
Muzyka bez problemu biega między piętrami,
kawa stygnie w różowym kubku, mija kolejny dzień lata.

A mnie się marzy…
Marzy mi się emigracja,
chcę kiedyś zamieszkać w Portugalii,
na samym końcu Europy, w domu z widokiem na ocean.
Otworzę gościnny pensjonat i będę żyć inaczej niż teraz.
Pieszczę w sobie tę myśl, jest ciepła, piękna i twórcza.
Bo dlaczego nie?
Dlaczego nie miałabym tego dokonać?
Nie chcę mieć smutnej, szarej starości w Polsce,
bo nie jest kraj dla starych ludzi,
chcę mieć starość z fasonem,
najwyżej przehulam wszystko co mam,
będę wesołą staruszką,
bo dlaczego nie?
(Czy ktoś z Was zna portugalski?
Muszę zacząć się uczyć).
Mam przed sobą jeszcze kilka lat Gusi edukacji,
ale potem mogę zacząć rewolucję,
bo dlaczego nie?
Zrobiłam listę rzeczy, które najbardziej lubię robić,
a które mogę połączyć z pracą i zarabianiem pieniędzy
i wyszło mi, że lubię mieć gości, dbać o nich,
gotować, podawać kolację na tarasie,
tworzyć nastroje i klimaciki…
Bo dlaczego nie?
Dość mam już tego wyzysku mnie przez samą siebie,
dość tego braku czasu na odpoczynek,
na życie, na miłość,
tego odkładania życia na poźniej,
czyli na kiedy?
Li.

PS. Będę szukać wspólników!
Na razie chętny jest statler, ale to nic dziwnego, połączenie klimatów południa z obietnicą dobrego wina i widokiem na ocean ustawiło go w kolejce jako pierwszego! I to jako rezydenta, pożytek z niego będzie wyłącznie towarzyski.
Druga jest aurora, ona przynajmniej zajmie się stroną finansową,
bo ja i pieniądze, to sprawy wzajemnie się wykańczające:)


Nie znasz dnia, ani godziny.

Lipiec 18, 2014

Planujesz podróż, wsiadasz do samolotu, na rękach trzymasz niemowlę,
pełna wiary, że wylądujesz szczęśliwie,
bo dlaczego nie?,
lecisz korytarzem powietrznym nad europejskim krajem,
malezyjskie linie lotnicze mają wysokie rekomendacje,
zresztą niedawno tragicznie straciły samolot,
więc statystyka jest po Twojej stronie.
Cieszysz się na wakacje, albo na spotkanie z rodziną.
I tylko nie przewidziałaś,
że jakiś zamroczony alkoholem watażka
naciśnie guzik…
Trudno znaleźć słowa, straszne, straszne!
Li.


Kochanie, wróciłam!

Lipiec 17, 2014

Statler (a trzeba wiedzieć, że wielbię tego człowieka) powiedział mi, że nudzę.
Straciłam lekkość pisania, oryginalny styl i takie tam inne… raniące… prawdziwe…
Nawet obrazić się nie mogę, bo wiem że ma rację.
Tyle razy miałam podcięte skrzydła, że w końcu stałam się nielotem.
Ale wierzę, że wrócę do takiego pisania jak kiedyś.
I poszybuję!
Dlatego reaktywuję tego starego trupa, mojego bloga
i będę znowu pisać codziennie.
Bez konkretnego powodu,
powiedzmy, że dla przyjemności.
Swojej, a może trochę i cudzej, to nieważne.
Ważne, że znowu chcę pisać.
I może nareszcie opiszę pewną historię!
Li.


Rozliczenia ze statystyką.

Lipiec 17, 2014

Lubię czasem udać, że mnie nie ma dla świata,
emigruję do swojego środka i mam wtedy siebie tylko dla siebie.
Wyciszony telefon wścieka się od niewysłuchanych słów,
a ja całkiem spokojnie wypijam trzecią kawę,
piszę, poprawiam byle jak spięte włosy,
wyciągam nogi, zakończone czerwonym lakierem,
i czekam, aż rewolucyjny zapał
wywali moje wszystkie wewnętrzne opory przed radykalną zmianą!
Czekam tylko na ten wiatr.

W weekend przyjeżdża do mnie Anita, cieszę się na to spotkanie,
bo ta kobieta jest dla mnie inspiracją i wzorem.

Widzę, że straciłam bardzo wielu czytelników.
Część przez moje długie milczenie, część przez netowe podziały,
podzialiki, obozy, frakcje, plotki, pomówienia,
afery, awantury,
ja z tą, a nie z tą, ta jest be, a ta nie,
ech… to nie ma dla mnie znaczenia,
Ci co zawsze ze mną byli to są,
z tego się cieszę, bo pisząc dla siebie,
piszę do Was i mówię co mi w duszy nie gra
i nie jestem samotną wyspą, zalewaną przez
obojętne wody oceanu.

Naprawdę nie mam depresji.
Jestem tylko mądrzejsza, uważniejsza i bardziej świadoma,
a z tego rodzą się podbite smutkiem refleksje,
ale też mniej już kategorycznie oceniam,
przyjmuję sprawy i ludzi takimi jakimi są,
sama starając się być dobrym człowiekiem.
A czy będę szczęśliwa?
Mam swoje małe radości,
widocznie to jest moje szczęście,
ułożone z okruchów i pyłków.
Nic wielkiego, nic stałego,
ot, taki czasowy stan umysłu.
Miłego dla Was!
Li.


A były to tylko ogonki czereśni!

Lipiec 16, 2014

Zepsuła mi się zmywarka, a zmywać ręcznie nie lubię, oj nie lubię.
Zadzwoniłam do serwisu, a tam miła pani zapytała,
czy nie spróbuję naprawić jej sama!
Ja? Zmywarkę?
-Ależ proszę pani, ja jestem mistrzem psucia- wszystkiego!
-Da pani sobie radę, na naszej stronie jest filmik poglądowy.
-Nie, wolę zapłacić monterowi, nie dam rady!
Ustaliłyśmy więc wizytę na 22-go lipca, był to najbliższy możliwy termin.
Perspektywa recznego mycia garów ruszyła mnie jednak
z posad delegowania czynności i…
… i jednak weszłam na stronę, obejrzałam filmik i …
… i wyciągnęłam kosze, filtr,
pozbyłam się wody za pomocą tamponów z ręczników kuchennych,
(tak na pewno zrobiłby MacGyver),
dostałam się do pompy, oczyściłam ją z ogonków czereśni,
włączyłam i cieszę się szumem wody.
Jestem z siebie dumna.
Tak, najgorsze są ograniczenia narzucone samej sobie.
(Zrobię sobie listę spraw do naprawienia,
może jeszcze COŚ uda się uratować).

Fajne były ostatnie dni.
Weekend pełen gości, kolacje na tarasie,
świece, wino i dużo śmiechu.
Spotkałam się z Gosią-czytelniczką z Dublina,
była ze swoją przyjaciółką z Jamajki,
trzy przemiłe spotkania bez żadnych barier,
ciekawie jest przeglądać się w oczach kogoś,
kto zna mnie tylko z liter.

I uwaga, proszę się o mnie nie martwić,
wszystko jest jak zwykle w najlepszym nieporządku,
życie zabiera mi całe życie,
nie zostawiając czasu na pisanie.

Zmieniam priorytety, a to jest czasochłonne.
Same przestawianie w głowie zabiera godziny myśli.

Rozpaczliwie szukam sposobu na samouszczęśliwienie.
Jutro w samo południe będę leżeć pod kojącymi dłońmi kosmetyczki,
wieczorem idę na romantyczną kolację,
a w weekend znowu będę mieć gości.

Nie można dopuścić do uczucia, że
wszystko przepadło i nic już nie warto.
Warto, warto, warto,
nawet gdy jest tak, jak nie miało być
warto czekać, szukać i walczyć,
sama jestem tego najlepszym przykładem.
Szkoda tylko, że siebie jakoś nie umiem
docenić.
Li.

A tu nasze własne yin i yang:)
Processed with VSCOcam with f2 preset


Wyznania życiowej niedojdy.

Czerwiec 30, 2014

Dławi mnie od niezgody na świat.
Czy tak zaczyna się depresja?
Wyłączyłam tv, nie czytam serwisów,
odcinam się od zalewu beznadziejnie złych wiadomości,
odcinam się od toksycznych kontaktów,
a jednak ta moja wrażliwość coraz mocniej mnie boli.
Nie umiem się otorbić, zamknąć w kokonie,
albo chociaż otoczyć wysokim murem.
Posadziłam rachityczny żywopłot, ale on mnie nie nie chroni,
każdy/każda/każde przekracza go bez trudu, wchodzi bez pukania
i rani.
Podobno jestem silną kobietą.
Wyrzuciłam niewiernego męża, wybudowałam dom.
Silne kobiety nie skarżą się, idą do przodu, realizują cele,
mają na wszystko czas, są świetnie zorganizowane,
mają nienaganny manicure i ani jednego włosa na łydce.
Więc to nie ja.
Bo mnie chce się płakać i z trudem opanowuję łzy,
z trudem mrużę oczy w uśmiechu,
z trudem maluję rzęsy,
z trudem witam dzień powstaniem,
mam tak cholernie wszystkiego dość!
(A jednak publicznie nie pozwalam sobie na chwilę słabości,
poza jęczeniem na swoim własnym blogu.
Udaję, udaję, udaję.
Słabo-silna jestem, za mało by żyć, za dużo by umrzeć).
I jeszcze ten deszcz!
Li.


Przelotem.

Czerwiec 27, 2014

Nie pisałam ponad dwa miesiące, myślałam że nikt mnie już nie czyta,
że nie czeka, nie tęskni, nie kocha…:)
Statystyki szaleją, a ja zachodzę w głowę, skąd wiecie, że znowu jestem?
Przeciągam się leniwie, 
rozciągam cudownie zmaltretowane wczorajszą siłownią ciało,
całkiem spokojnie wypijam druga kawę,
dziś niewiele muszę,
ale chcę.
Jest jakby lepiej, widocznie żmija mija.
Li.

 


W złe dni nie piszę. Ale dziś nie mam złego dnia:)

Czerwiec 26, 2014

Dojechałam i wróciłam, czyli zgodnie z zakładem pech się odwrócił.
(Szukam znaków od Losu, że patrzy na mnie przychylniejszym okiem).
Nie, nie mam depresji, szczęśliwie nie leży w mojej naturze,
ale mam złe dni.
Złe, naprawdę złe.
Walczę z tym złem, to wyczerpująca krucjata,
własna wojna krzyżowa w obronie wiary
w szczęśliwe jutro i pogodę życia.
Czasem nie chce mi się wstać z łóżka, ale wstaję.
Dzieci, pies, koty- rano zawsze można liczyć na to,
że ktoś coś ode mnie będzie chciał.
Nie posadziłam jeszcze niczego na tarasie,
smętnie powiewa na wietrze naddarty wichurami namiot,
samosiejki szaleją, wprowadzając w donicach element dzikości,
nie wypiłam tam jeszcze ani jednej porannej kawy.
A tu już lipiec!
W zmartwieniach i lękach czas szybciej płynie,
tak jakby chciał mieć za sobą te złe dni,
bo przecież wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.
Trzymam się, kurczowo trzymam się tkwiącego wciąż we mnie przekonania,
że życie jest piękne. I ja też jestem piękna*.
O!
Li.
* kto nie wierzy, ten trąba!


Nieprzewidywalność środy.

Czerwiec 25, 2014

Śpię i śnię, a sny przekornie ciągle mam piękne.
Równoważą trudy dnia.
Z trudem witam poranek powstaniem,
boleśnie uderzona w uszy drażniącym sygnałem elektronicznego prześladowcy
(czy można nienawidzić kawałek plastiku z drucikami? Można).
Tak jest, proszę Losu, muszę jechać do Kielc,
bo ktoś kto miał jechać-jechać nie może. Zachorował.
Mam rozprutą zapasową oponę,
jestem na trzech letnich i jednej zimowej,
mam do tego przeczucie,
że szanowny Pan Murphy zaciera swoje łapy
i dorwie mnie gwoździem wbitym prosto w koło
może gdzieś za Jędrzejowem.
(W każdym razie daleko od domu).
Robię zakład sama ze sobą-
uda się, czy się nie uda?
Jak się uda, to znaczy, że pech się ode mnie odwraca,
jak się nie uda,
to będzie najjaskrawszy dowód na to,
że nigdy, ale to nigdy nie można nie mieć koła w zapasie.
(A w ogóle, to jest mi cholernie źle,
ale kogo to obchodzi?)

Jestem chora z powodu braku radości.
Szukam leku, bo słabnę i coraz częściej chce mi się tylko spać.
Li.


Przytul, przytul się.

Czerwiec 24, 2014

Dziś jest Dzień Przytulania z obowiązkiem obchodzenia!
Przytulam się więc mocno sama do siebie,
trzymam się mocno w swoich własnych ramionach,
czerpię z nich siłę
i… i będzie dobrze, bo nie może być inaczej.
Samoprzytulanie się jest czasem
jedynym samoratunkiem.
Ech…
Li.
PS. Tulić się do siebie! Szybko! Migusiem!


Mam świetną historię do opisania, może opiszę ją jutro?

Kwiecień 24, 2014

Postanowiłam napisać notkę
i w tym celu poczyniłam szereg czynności-otworzyłam laptopa, zrobiłam sobie kawę…
Mleczna pianka powoli opada na dno kubka,
a ja z miliona myśli nie jestem w stanie wyłuskać tej jednej- najlepszej na czwartek.
Ale czy muszę ją wyłuskiwać? Nie muszę!
I wesoła tego świadomość potowarzyszy mi dziś do końca dnia.

Wczoraj i tak płakałam, Młodsza też płakała,
stałyśmy w lotniskowym tłumie
objęte jak dwie sierotki,
łzawo patrząc na odprawiającą się Karolcię.
Płakałabym pewnie długo i zupełnie nieracjonalnie,
gdyby Guśka nie otarła swych łez,
nie wyprostowała się na całe swoje metr osiemdziesiąt
i nie rzekła spiżowym wręcz głosem:
„Masz jeszcze jedno dziecko, matko”.
O matko, myślałam że padnę z wrażenia.
No i ze śmiechu!
Li.
PS. Przeczytajcie to:

http://wyborcza.pl/duzyformat/1,137923,15840622,Glupia_sprawa.html#CukGW


Kurczę, skąd nagle we mnie tyle łagodności? :)

Kwiecień 22, 2014

 

Karolcia leci jutro rano, ale rozpaczam umiarkowanie- za dwa miesiące będą wakacje.
Z pewnością też zdążymy się przez nie sto razy pokłócić do ostatniej kropli wspólnej krwi.
A potem pogodzić, bo w tej rodzinie kobiety bardzo się kochają,
ale mają temperament,
w ciężkich słowach
nie znający ni granic kordonów.
Cieszę się, że ona się cieszy-wraca do świata, który kocha.
Znowu będzie na via skype słodko tęskniąca, przytulnie przylepna,
będziemy sobie gadać o niczym,
a czas zrobi swoje.

Uwielbiam tę piosenkę, dziś niech będzie z dedykacją-
dla Ciebie Nemo, życie jest takie jedno,
nasze dzieci są wyjątkowe,
a wybaczenie i pokora dla losu
są oznaką radości z życia,
a nie nędznej wegetacji,
jak nie przymierzając w ciemnym kącie stajni,
z wiecznym grymasem i niechęcią do świata.
Otwórz okno Nemo i ciesz się,
ciesz się!
Li.
PS. I skoro już mnie tak namiętnie czytasz,
to może zaczniesz pisać komentarze?
Nareszcie pogadamy.


Droga do nowych narodzin była długa, droga i kręta. Jeszcze nie doszłam do jej końca, ale już wiem, gdzie iść.

Kwiecień 21, 2014

Trudno uwolnić się od przeszłości,
a przecież dopiero wolność od niej, daje wolność w teraźniejszości.
Miałam nadzieję, że jestem już wolna,
a to była tylko przerwa w wykonywaniu kary złego życiowego wyboru.
Ile jeszcze będzie mnie to dotykać?
Ile jeszcze smutków i przykrości?

Siedzę na tarasie i widzę wiosnę.

A w Wenecji widziałam mocno posuniętego w latach staruszka,
wielkim kluczem długo otwierał piękną, kutą, pełną bramę.
Potem mozolnie w nią wchodził, nieświadomy ciekawskiej kobiety za plecami.
Uroda dziedzińca i palazzo zaparła mi dech.
Alberto mówił mi, że Wenecja na wodzie to starsi ludzie,
mieszkają samotnie w swoich pięknych domach,
umierają pilnując rodowych majątków,
będąc często ostatnimi.

Mam w głowie wyraźnie zarysowany plan,
broniłam się przed tym, broniłam,
ale teraz intensyfikuję swoje działania
w kierunku sprzedaży mieszkania,
lepiej żyć, niż mieć,
zaprawdę powiadam Wam.
Zabezpieczę dzieci i zostanę hulaką.
Posiadanie dóbr materialnych
nie daje niczego więcej poza sytym, acz pustym zadowoleniem
z „miecia i mania”.

Aga od Albiego powiedziała mi, że wie,
iż jej podłoga jest beznadziejna
i że powinna ją wymienić.
Oni jednak wolą jechać na wakacje.

Onegdaj wydałam na jedną lampę 4500 zł.
A tych kutych lamp mam sześć.

W listopadzie skończę 47 lat.
Przez większą część mojego dorosłego życia
byłam ogłupiała.
Biłam pokłony bogom konsumpcjonizmu.
Nienasyconym i codziennie innym.
Czas to zmienić.
Li.


Świąteczne zombie.

Kwiecień 21, 2014

Najchętniej napisałabym tak: Nemo to kompletny popapraniec.
Ale przecież odcięłam się od przeszłości,
spuszczając w toalecie wspomnienie kobiety-konia,
wykasowałam numer byłego męża,
na o niego pytania odpowiadam, że podobno umarł,
bo skoro dla mnie nie żyje,
to przecież dla mnie umarł.
A jednak Nemo jak zombie, powstaje z grobu i truje.
Zatruwa mi dzieci tekstem, że nie spędzi z nimi ani pół dnia Świąt,
bo „przyjechały do nich dzieci na Święta”.
Końskie dorosłe dzieci.
Zatruwa swoją matkę, bo nie przyjeżdża na świąteczne śniadanie.
Ani na obiad też.
Ale jej już nie żałuję, zbiera teraz co zasiała.
Żałuję moich dzieci, bo niczemu niewinne,
zbierają lanie za moje dawne przekonanie,
że właściwego człowieka wybrałam im na ojca.
(A tu taki popapraniec!)
Moja życiowa pomyłka stygmatyzuje życie moich dzieci.
Co mam im powiedzieć?
Że mają się nie przejmować?
Że faceci „tacy są”?
Że mają mnie?
Że los mu odpłaci pięknym za nadobne?
Nikomu źle nie życzę,
ale jemu źle życzę- a niech Cię koń kopnie,
Ty głupi Nemo,
za to jakim nie jesteś ojcem.
Starsza jest w Polsce od blisko trzech tygodni,
widział się z nią dwa razy, bardzo krótkie dwa razy.
Nic tylko całować w rękaw.
Z wdzięczności.
Li.


Dobrze, dobrze mi.

Kwiecień 19, 2014

Wystarczyło kilka dni bez telefonu
(cudownym zrządzeniem losu zapomniałam ładowarki),
by leżący we mnie głęboko spopielały feniks
narodził się na nowo.
Fruwa teraz z energią,
zamiatając gorejącym czerwonym ogonem
domowe kurze i życiowe problemy.
Jest mi dobrze i energetycznie.
Dzieci od wczoraj u babci po mieczu,
zostałam sama i bez auta,
ale za to z niezawodnymi przyjaciółmi,
zaraz po mnie przyjeżdżają
i do jutra dobrowolnie uwiężę się
na wsi pod Krakowem.
W szeroko zakreślonym planie
mamy głównie przyjemność.
Planuję też kolejny weekendowy wyjazd,
bo chyba znalazłam lekarstwo na swój stres,
z prostą recepturą:
kilka dni innego nieba, zapierające dech piękne widoki,
brak telefonu i miłe sercu osoby.
Wystarczą trzy dni, by odciążyć umysł
i znowu nabrać
wielkiej ochoty na życie.
Spokojnych Świąt,
Li.


Mało, mało mi.

Kwiecień 14, 2014

Processed with VSCOcam with m3 preset

Processed with VSCOcam with c1 preset

 

photo+2 (8)

Processed with VSCOcam with c1 preset

photo+1 (11)

Processed with VSCOcam with c1 preset

Processed with VSCOcam with c1 preset

Processed with VSCOcam with c1 preset

 

Wenecja.
Trzeba ją wziąć sposobem i unikać trasy turystycznej.
Wtedy uroda tego miasta zapiera dech!
Jutro wracamy do Krakowa, ech… mało, mało mi.
Ale i tak warto było wyrwać z życia tych kilka dni,
samouszczęśliwiłam się,
nasyciłam pięknem
i jakoś przetrwam do następnego wyjazdu.
Li.

PS. Wszystkie zdjęcia autorstwa Karoliny.


Odżyłam pod włoskim niebem!

Kwiecień 13, 2014

Dziś było jezioro Garda i Bardolino,
a wieczorem świetna kolacja z widokiem na weroński amfiteatr.
Wyłączyłam się z codziennego świata,
pochowałam telefon w katakumbach walizki,
wyładowany bezsilnie czeka na koniec moich włoskich wakacji.
Jutro rannym pociągiem jedziemy na cały dzień do Wenecji,
to będzie wisienka na torcie.
We wtorek wsiadamy do auta, oczywiście zapowiadam buńczucznie,
że będę prowadzić całą drogę,
ale pewnie skończy się
tak jak w piątek-po przejechaniu 250-ciu kilometrów zaczęłam zasypiać,
Karolcia przejęła auto
i dowiozła mnie śpiącą wprost pod dom Albiego i Agi.
Macie pojęcie?
Czechy, Austria, Włochy, po drodze tankowała… zrobiła w niezłym tempie 900 km,
dała sobie radę, z Guśką z przodu
i matką śpiącą z tyłu jak królewna.
Processed with VSCOcam with f2 presetProcessed with VSCOcam with g3 presetProcessed with VSCOcam with g3 presetProcessed with VSCOcam with c1 presetProcessed with VSCOcam with c1 presetPiękną mamy wiosnę tego roku!

Li.

 


Dolce vita od piątku do wtorku.

Kwiecień 13, 2014

photo+3 (3)Od dwóch dni jestem pod włoskim niebem,
razem z Karolcią i Gusią.
Zachwycona snuję się z nimi po Weronie
i wpadam bez opamiętania w dolce far niente.
Dwa lata temu obiecałam Gusi,
że jej piętnaste urodziny spędzimy w Weronie,
pod balkonem Julii i tak właśnie się stało!
(Choć przyznam, że dziecko boleśnie zderzyło się
z bajkowymi „Listami do Julii”,
a rozwrzeszczaną rzeczywistością).
Jutro pojedziemy do Wenecji,
a we wtorek wracamy do Polski.
Życie czasami bywa znośne, doprawdy powiadam Wam.
photo+1 (1)

Processed with VSCOcam with c1 preset

photo+4 (3)

 

 

photo+5 (4)

 

Guśka szczęśliwa i o to chodziło.

Li.


Każde następne pokolenie przykrywa sobą pamięć o przodkach.

Luty 22, 2014

Bazyli Navarro był ojcem Ireny-mojej babci po kądzieli.
Pamiętam go z bardzo głębokiego dzieciństwa.
Z prawdziwym wzruszeniem przeczytałam dziś podesłane przez ulubioną ciotkę listy moich prapradziadków do mojego pradziadka. 

Historia zatacza wojenne koła-
nie potrafię  zdystansować się do tego, co się dzieje na Ukrainie,
w Wenezueli, w Syrii, w każdym wojennym miejscu na świecie,
gdzie wojenna bieda, głód, tortury, nieszczęścia,
człowiek człowiekowi…

Smutno, smutno mi, przejmujące są te rodzinne listy,
czuję ich ciężar, jest w moich genach.
Moi antenaci, o których prawie nic nie wiem.
Li.


Pomiędzy kolejnymi seansami w kinie ucieka życie.

Luty 22, 2014

Cieszę się, że idę dziś do fryzjera.
Siądę w jednym miejscu na dwie godziny i będę myśleć nic.
Ale nawet w biegu zauważam, że w naszym kamienicznym ogrodzie wychodzą już tulipany i żonkile!
(I niech śnieg nawet nie próbuje na nie padać).
Mój tarasowy namiot ostatecznie nie ściągnięty,
przetrwał jakoś zimę,
poduszki na sofie też!
(Mam ochotę na pracę ogrodowe i nowe buty).
Kurczę, czuję zmęczenie, pracuję ponad siły,
ale czuję też ogromną chęć walki o dostęp do energii,
nie ma co poddawać się złym nastrojom,
są zmarszczkotwórcze i toksyczne.

Wczoraj byłam w kinie,
przekuję sobie ten weekend w jedną wielką przyjemność
i nie będę myśleć o poniedziałku.
Miłego dla Was!
Li.


Bezsennie.

Luty 18, 2014

Zawieszona między czterdziestką, a wiecznością udaję,
że czas mnie nie dotyka.
Pędzi on tak szybko, że czuję tylko ruch powietrza,
nawet nie muska mnie palcami.
Nieczuły ten czas.
Tylko częściej muszę farbować włosy
i jakoś tak chętniej wchodzę do łóżka.
By spać i spać.
Ale…ale…
…mam ewidentny kryzys wieku średniego-
podobają mi się dużo młodsi mężczyźni…
Ha, i ten aspekt zbliżającej się pięćdziesiątki
cieszy mnie najbardziej.
:)
A „Sierpień w hrabstwie Osage” jest przeraźliwie smutnym filmem.
Popłakałam sobie.
Nie wierzcie recenzjom-
ten kto zobaczył w tym filmie komedię jest psychopatą.
Li.


Niski poziom wewnętrznej dojrzałości.

Luty 16, 2014

Młodsza zrobiła nam wczoraj testy na wewnętrzna dojrzałość
i wyszło, że ja mam dojrzałość 25-latki,
a ona 38-latki.
To by się  zgadzało,
czuję
że
zamiast się starzeć- dopiero dojrzewam.
Za to moje dziecko jest dojrzałe ponad dopuszczalną miarę.
Ale z drugiej strony cieszy mnie ta jej dojrzałość i rozsądek,
pozwala mi to na oddech
choć w jednej sferze mojego macierzyństwa.
Nie martwi mnie też moja testowo wykazana niedojrzałość,
ech- może dzięki niej egzystuję jeszcze na tym złym świecie,
bez uciekania się do wspomagających psyche leków.
(bo hurtowo połykany magnez  chyba do nich się nie zalicza?).
Czas jakby szybciej mi płynie, zżera mi tydzień za tygodniem,
straciłam nad nim panowanie, jestem z nim w dużym konflikcie,
nie nadążam, nie nadążam!
Może za dużo śpię?
Mam na sobie głównie problemy, mało przyjemności,
ale przecież wciąż nie tracę nadziei,
że pewnego słonecznego dnia,
o szóstej rano, wyjdę na mój taras,
z kubkiem kawy
i poczuję, że jestem szczęśliwa.

To już niedziela?

Li.


Fantazyjne geny.

Luty 15, 2014

Moja Starsza to ma fantazję! Po mamusi, oczywiście.
Różnimy się jednak na moją niekorzyść tym, że moje fantazje są spontaniczne, a jej dopracowane do najdrobniejszego szczegółu.
Wymyśliło sobie dziecko walentynkową niespodziankę dla Daniela.
Daniel- jej chłopak, mieszka w Southend-on-Sea,
latają tam samoloty z Edynburga,
a ponieważ nie widzieli się od 6-go stycznia
i tęsknota zżerała ich młode ciała,
Karolcia wymyśliła chytry plan:
powiedziała Danielowi, że w Walentynki leci do Polski,
a to na wszelki wypadek,
gdyby jemu przyszło do głowy odwiedzić ją w Edynburgu.
Powiedziała mu też, że ma dla niego walentynkową niespodziankę, przyniesie ją kurier, ale z tym zastrzeżeniem,
że będzie przed północą,
w Walentynki firmy kurierskie działają całą dobę:)
Powiedziała mu też, że bezmyślnie podała kurierowi swój numer telefonu, więc on zadzwoni do niej,
Karolcia zadzwoni do Daniela,
by wyszedł przed swój dom.
A wtedy dostanie swoją Walentynkę,
stojącą na pustej, ciemnej
i mam nadzieję, że bezpiecznej ulicy.
Genialne:)
Kupiła bilet na samolot, zarezerwowała hotel, wsiadła w Edynburgu do samolotu o 20.50 i…
oddajmy jej głos- mail z czwartej rano:

„Moje dzisiejsze przygody:
-najpierw samolot opóźnił się o 10 minut, a potem o jakieś 20
-jak już wystartował,  to potem nie mógł wylądować, były cztery podejścia do lądowania i groźba, że lot będzie przekierowany do Liverpoolu
(wiatr tutaj dochodzi do 100 km/h)
-za trzecim podejściem dotknął kołami ziemi, a potem znowu się poderwał
-myślałam że umrę i żegnałam się z Tobą w myślach
-wylądowaliśmy za 4 razem (po 2h lotu zamiast 1h 20min)
-nie mogliśmy wyjść z samolotu, bo przez wiatr nie dało się podstawić schodów, mają one jakieś granice bezpieczeństwa i siły wiatru, w których mogą działać
-pilot wyszedł z kabiny i ogłosił te smutne wieści,
mówiąc że dobra wiadomość jest taka,
że ma fasolki wszystkich smaków
i zaczął wszystkich tymi fasolkami częstować
-w takiej sytuacji bezschodowej były też 4 inne samoloty
i w jednym z nich na szczęście (dla mnie) ktoś tak się rozchorował, że potrzebował pomocy medycznej
-ratownicy mogli się dostać do tego chorego tylko przez schody
i nagle okazało, że schody dają radę
-zaczęto rozładowywać wszystkie samoloty i na końcu nas,
bo byliśmy lotem krajowym
-okazało się że wiatr jest za silny,
żeby wyciągnąć bagaże z samolotu

I tutaj w sumie przygody się skończyły.
Bagaż odzyskam za mniej więcej dwie godziny,
przynajmniej tak wtedy mówili,
że przestanie wiać (dlatego nie śpię tylko czekam),
Danny był bardzo zaskoczony i szczęśliwy,
i wszystko oprócz tych samolotowych przygód jest spoko,
tylko że z tym wiatrem 100km/h,
to nie za bardzo można wychodzić na zewnątrz,
bo może zdmuchnąć!
Kocham Cię!”

No cóż, przy moich dzieciach  nie sposób się nudzić.
Miłej soboty!
Zbieram się z łóżka do życia, kawa wypita,
bo jak mawiał Lec:
„Czas witać dzień powstaniem”.
Li.


Odkomplikowanie przez zamiatanie.

Luty 7, 2014

Zamknęłam na chwilę oczy.
Mój osobisty zewnętrzno-wewnętrzny chaos
będący naturalnym odpadem trudnego tygodnia
atakowany przez zmysły tysiącem bodźców,
nie pozwala na skupienie się i zdefiniowanie nastroju-
jest mi dobrze, jest mi źle, czy tylko nie jest mi dobrze?
Spięłam włosy, włączyłam muzykę i wyłączam się na świat.
Zaczynam sprzątać, wymiatać, odkurzać i ścierać.
Wymyję swój świat.
Gdy nie da się inaczej,
to trzeba sięgnąć do schowka
i wziąć do ręki miotłę.
Pozamiatać,
poodkurzać,
polecieć,
poczarować…
Li.


Tego kwiatu jest pół światu i cały internet.

Luty 7, 2014

Pisząc kiedyś bloga na Interii (ech, łza się w oku kręci co to były za czasy- Nemo, kobieta-koń, Starszy Pan…) musiałam mieć powiązany z blogiem profil na portalu „Znajomi”.
Nie zaglądałam tam od wielu miesięcy, nie mając pojęcia jakim cieszę się powodzeniem, spokojna że motto przy profilu: „Nie odpowiadam na maile i nie rozmawiam na czacie” skutecznie zniechęca.
Och i straciłam zapewne szansę na miłość największą i jedyną,
bo ze dwadzieścia maili pokrywało się dwuletnim kurzem.
Ostatni mail -z grudnia 2013 roku rozczulił mnie swoją zawartością, więc odpisałam i taka oto wywiązała się skrząca dowcipem i finezją fascynująca rozmowa:
ON: Dzień dobry. Chętnie panię poznam bliżej oczywiście jeśli to możliwe? Mam na imię Tomasz lat 48. Zadbany, męski oraz sympatyczny. Higiena i dyskrecja zapewniona. Czas ze mną spędzony nie będzie straconym Zdjęciami możemy się wymienić na mail-u. Czekam na odp. Tomasz

JA: ta „panię” nie jest zainteresowana, bo ma wymagania większe niż higiena i dyskrecja:)

ON: Możesz napisać konkretniej o tych wymaganiach? ;-]

(Nie mam już żadnych wymagań, poza jednym-nie pisz do mnie więcej Tomaszu lat 48).

Janusz był uczciwy od progu, postawił jasne warunki- ma żonę,
wprawdzie będzie ją zdradzać,
ale nie chce burzyć spokoju domowego ogniska:
Witaj!!!! szukam Kobiety do dyskretnych spotkań,nie chcę burzyć sobie ani komuś istniejącego związku czy też układu partnerskiego….oczekuję dyskrecji i sam takową zapewniam..całuję Janusz

Przez Sławka przemawia desperacja-widać nie jest krótkodystansowcem, chce na dłużej:
witam.jesli ma pani ochote do milych spotkan to bardzo chetnie sie bede spotykal na dluzej.prosze odpisac ale na numer 696 726 589.slawek 36 lat.
(To co dziewczyny, piszemy do niego smski? :D

Kamil szuka, a kto szuka ten znajdzie:
Witam mam 21 lat i szukam kobiety która wprowadzi mnie w swiat seksu
Biedak, oby nie musiał długo szukać, bo popadnie w nerwicę i straszny onanizm! Kibicujmy Kamilowi!

Mamy i pierwiastek duchowny:
witaj
jestem ksiedzem jezeli nie przeszkadza napisz czy mozliwe spotkanie i poznanie sie
serdecznie pozdrawiam

Nie sądzę, by chodziło o wirtualną spowiedź, niestety.

Kamil się rozpisał. I szuka miłej. Ja jestem niemiła, bo nie odpisałam.

Hej. jestem kamil. Szukam miłej kobiety z którą mógłbym nawiązać
znajomość w której byśmy mogli sie spotykać i miło spędzać czas
rozmawiając, pijąc kawe czy tez uprawiając razem sex, chciałbym móc byc twoim przyjacielem i kochankiem. Nie musiala byś sie obawiac o zobowiązania czy tez dyskrecje z mojej strony. Myślę że mogło by nam byc razem bardzo miło.Czekam z niecierpliwoscią na odpowiedz pozdrawiam

Życiem rządzi seks, a raczej sex, kto tego nie wie, ten trąba.

Przyszła do mnie bardzo smutna klientka,
która od kilku miesięcy podejrzewała męża o zdradę,
ale nie miała tzw. twardych dowodów.
Pewnego razu, wieczorem, gdy zauważyła że mąż znowu z kimś intensywnie pisze, wyszła z domu i stanęła za oknem.
Mąż leżał na kanapie przysuniętej do okna i ze swojego wypasionego smartfona wysyłał wiadomości via gg swojej kochance.
A żona to wszystko, stojąc za jego plecami- sfilmowała,
treść na ekranie wyszła dramatycznie wyraźnie.
Na drugi dzień zdobyła się na odwagę i zapytała męża,
do kogo pisał o godz. 21.17,
że marzy o porządnym -nazwijmy to-przytuleniu,
i że w związku z tym, nie może doczekać się jutra.
(W tym momencie majątek dorobkowy małżonków doznał uszczerbku
z powodu stłuczonego kubka z kawą, albowiem ten
wyleciał biedakowi z rąk).
Ech, ten biedak wyczyścił pewnie wszystkie konta,
może nawet poleciał sprawdzić, czy nie miał pluskwy w telefonie.
I pewnie do dziś zachodzi w głowę skąd ONA…?

Gdy Twój facet nie rozstaje się z telefonem,
ma do niego kod, ciągle coś pisze,
nosi go nawet pod prysznic
o późnej porze dostaje służbowe sms-y
-to wiedz, że coś się dzieje.
Ale co to za miłość, której trzeba pilnować
jak pies kości?
Li.


Marudzenie jest niezbędnym składnikiem porannego koktajlu nieszczęśliwości z poczuciem obowiązku.

Luty 5, 2014

Nie chce mi się, o rety, jak mi się nie chce,
jak bardzo, bardzo mi się nie chce,
jak przemożnie mi się nie chce,
jak boleśnie mi się nie chce
jechać zaraz do Olkusza.
Ekspres wypluwa z siebie kolejną kawę,
resztka mleka czeka na śmierć poprzez spienianie,
koty zgromadzone przy pustych miskach patrzą potępiająco,
za nic mając obowiązek identyfikacji ze swoim personelem,
który TEŻ nie ma nic do jedzenia,
zaczęłam środę, a środa- urody- doda.
No nie wiem, nie wiem,
lustro patrzy na mnie z powątpiewaniem,
trzeba by wiele śród, oj wiele śród.
Znamy jakieś sposoby na podkrążone oczy?
Takie, żeby rzeczone  nie wypadły z orbit,
a znowu lśniły,
patrzyły badawczo acz zalotnie,
spod długich rzęs…
Tak wiem- to se ne vrati Pane Havranek, to se ne vrati.
Ale pomarzyć można?
Li.


Sypiając z wrogiem.

Luty 4, 2014

Dziś (nie)mogłam sobie pozwolić na wolny dzień.
Wystarczyło jednak wyciszyć telefon,
wejść do łóżka w samo południe
i przespać ból głowy,
który hodowany eksplorowałby mi
myśli i uczynki,
a przespany sam zasnął z nudów.
Uzbrojona w nową energię oszczędzoną ze śpiącego ciała,
siadam do pracy i wcale jeszcze nie włączam telefonu,
zawieszona w przestrzeni
między niedostępnością a dostępnością
cieszę się (pozornym) spokojem.
Dostępna na wyciągnięcie ręki, niedostępna na światłowodach,
oporna na sygnały z masztów przekaźnikowych
jestem wolna od wzdrygnięć na sam dźwięk drażniącego dzwonka.
Doszłam do granicy tolerancji komórki,
moje komórki nienawidzą mojej komórki,
wczoraj miałam siedem godzin rozmów,
jak żyć, pytam, jak żyć?
Rozmawiam w słońcu i przy blasku świec
W wielkim wietrze na szosie, i na koncercie.
W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach.
I gdy prawię śpię i gdy pracuję skupiona.
I gdy jajko roztłukuję ładnie -
nawet wtedy, gdy mi łyżka spadnie.
W taksówce. I w samochodzie. Bez wyjątku.
I na końcu ulicy. I na początku.
W morzu. W górach. W japonkach. I boso.
Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą.
I wiosną, kiedy jaskółka przylata.

I na początku i na końcu lata.
Jesienią, zimą, w wannie, pod prysznicem
(Moje rozmowy są często o niczem)*.

Li.
PS. *Konstanty Ildefons Gałczyński-lekko zmodyfikowany…


Wchodzę znowu na tę ścieżkę.

Luty 4, 2014

Brak blogowej konsekwencji nie robi na mnie już żadnego wrażenia.
Czy jest sens z nim walczyć?
Gdy nie piszę, to jest mi źle, że nie piszę.
(Bo tęsknię za zapisaną przeszłością).
Gdy piszę, to zaraz zaczyna być innym źle.
Bo piszę. A oni nie lubią jak piszę.
A jednak nie będę zadowalać innych, zadowolę siebie.
MUSZĘ PISAĆ, BY PRZYPOMINAĆ SOBIE O SOBIE.

Pracowałam dziś przez 15-ście godzin.
Wróciłam do ciemnego domu, głodna i zmarznięta,
w lodówce miałam mnóstwo pysznego światła,
oliwki z migdałami i resztkę suszonych pomidorów.
Stęskniony pies przywarł do moich stóp,
koty zalęgły się tłumnie obok laptopa,
cisza i spokój wcale nie pożądane
są świadectwem braku absorbującej obecności Młodszej.
(Bo nawet zamknięta w swoim pokoju-jest).
Zżera mnie tęsknota za Gusią i Karoliną,
przytłacza puste piętro,
skulona na kanapie włączam muzykę,
coraz częściej myślę o powrocie do wyłączonego tv,
ech, zająć przedpółnoc serialem,
zagłuszyć bezsenność filmem,
trzeba ponosić w życiu konsekwencje swoich wyborów,
by zostać klasyką gatunku- rozwódką po czterdziestce,
już bliżej pięćdziesiątki, otoczoną kotami,
z marzeniami, które zapewne umrą wraz z kolagenem na twarzy,
ale póki są, to dają pióra na skrzydła.

Jest dobrze, tak jak jest teraz źle.
Włączę sobie na dvd „Allo, Allo”.
Monia, You stupid woman,
a co na to Lec?
Nie sztukujcie życia letargiem.
Li.


Rozważania klimatyczne.

Luty 3, 2014

Tak jak kiedyś nie mogłam żyć bez bloga,
tak teraz żyję bez niego.
Myślałam, że to coś zmieni, a nic się nie zmieniło,
choć mam więcej czasu dla siebie.
Ale pisząc bloga też poświęcałam czas sobie,
(więc w sumie nic się nie zmieniło).
Dalej mam dwadzieścia cztery godziny na dobę,
z których kilka jest bardzo intensywnych,
kilka nudnych, kilka zmarnotrawionych,
kilka wartych zapamiętania, kilka przytulnych,
kilka przepełnionych niewiadomozaczym tęsknotą,
kilka smutnych,
kilka wesołych,
mijają noce i dni,
za szybko mijają, za szybko.
Przetrawiam i przerabiam na pozwy ludzkie historie,
przez pracę straciłam już jakiekolwiek złudzenia
co do zjawiska zwanego miłością,
bo będąc świadkiem wielu jej upadków,
otorbiłam się na wszelki wypadek,
może być lekko i przyjemnie,
ale ślizgając się tylko po powierzchni.
Żadnych zobowiązań, głębszych więzi
i przeczuwanego smaku rozczarowania.

Młodsza poleciała wczoraj do Edynburga, do Starszej.
(Mam wolny od domowych obowiązków tydzień).
Wróciłam do domu późno w nocy.
Otworzyłam drzwi i zamarłam-do przedpokoju z kuchni
powoli
wypływała
ciemnoczerwona
kałuża krwi.
Nie wiem ile czasu zajęło mi opanowanie kolan, języka i umysłu.

Nie wiem też, który to koci baran
zrzucił z kuchennego blatu litrowy słój
z gęstym malinowym sokiem.

Życie codziennie niesie ze sobą niespodzianki.
Czasem słodkie jak sok.
Ale z reguły gorzkie.

Gorzko, gorzko mi.
Sorry, taki mam w sobie klimat.
Li.
PS. Jednak narzekanie na blogu ma nieodparty urok…
nie do zastąpienia!


Coś za coś.

Styczeń 25, 2014

Idę wieczorem do kina.
Na film:)
„Pod Mocnym Aniołem”, kto już oglądał?
W domu zostawiam coś mięciutkiego, aksamitnego,
przytulnego, mruczącego i mojego.
Brzusio Szarusia:)
53
Li.


Sobotni blues.

Styczeń 25, 2014

51

Ten weekend będzie inny niż wszystkie!
(Postanowione i przyklepane).
Planowanie czynności zajęło mi całe przedpołudnie.
Ale przecież najważniejszy jest plan.
Na razie mam poważną obsuwę,
do południa powinnam już rozebrać choinkę,
nastawić dwa prania, posprzątać kuchnię
i umyć łososiowe szkło.
Niestety, zajęły mnie czynności w planie nie przewidziane,
jednak okazał się on zbyt ogólny, ramowy,
zabrakło podpunktów z czasem na kawę, głaskanie kotów i czytanie.
(Pies patrzy badawczo, kiedy udam się w stronę drzwi
i zrealizuję punkt nr 5.- wyjść z psem).
Muszę zrobić przetasowanie, ustalić gradację ważności,
przecież w życiu sprzątanie, prasowanie i mycie szkła
nie może być ważniejsze od grzania się w łóżku,
w ulubionej półleżącej pozycji, z kubkiem latte,
z mruczącymi kotami
i przeświadczeniem, że jestem wolną kobietą
i mogę robić co mi się tylko podoba.
O!
Modyfikuję więc oczekiwania losu wobec mnie
i wychodzę z psem, by zrealizować choć jeden obowiązek,
a potem maseczka na twarz i świat jest nasz:)
Jedyny pewny punkt dzisiejszego dnia,
to perspektywa miłego wieczoru.
Miłego dla Was!
Li.


GospoLini.

Styczeń 19, 2014

Boluśka2

Nie znoszę niedzielnego popołudnia za
bezwzględne obnażenie nagości niezrealizowanych weekendowych planów, zwłaszcza w sferze porządku, prania, rozbierania choinki,
prasowania, ściągania tarasowych poduszek
i innych jakichkolwiek przejawów aktywności domowej.
(Ale sen mnie nie zawiódł).
Muszę nakarmić nieletnią i zwierzyniec.
Potem wracam do łóżka i niech się wali.
A co na to Lec?
Ważne jest świadectwo hańby, które sobie człowiek sam wystawia.
:)
Li.


O kobiecie, która pozwala się bić.

Styczeń 19, 2014

OTWARTA LISTA WYMÓWEK:
1. Nie mam dokąd pójść.
2. Nie poradzę sobie.
3. Nie mam pieniędzy.
4. Nie ma mi kto pomóc.
5. Nie zostawię domu.
6. Boję się samotności.
7. Łatwo Ci mówić.
8. On jest dobry, tylko po alkoholu szaleje.
9. Dziecko go kocha.
10. …
11. …
Kobieta-ładna i niegłupia. Dwa kierunki studiów.
Lęk przed życiem bez mężczyzny depenalizuje w jej własnych oczach podbijanie oka, wykręcanie rąk i wyrywanie włosów.
Zamienia pieszczotliwe „kochanie, skarbie, złotko”
na „szmatę, kurwę, kupę”
i udaje, że to tylko szumy na łączach.

A co na to Lec?
„Trudno powiedzieć sobie samemu prawdę, gdy się ją zna”.

Nie potrafię wejść w skórę ofiary przemocy,
pewnie dlatego że przy jej pierwszym przejawie trzasnęłabym drzwiami.
Przycinając palce oprawcy.
Nie pozwoliłabym się upokarzać, bić i wyzywać. Nigdy!
Ale ja to ja. Dziwaczka.
Dlaczego kobiety pozwalają na przemoc?
Dlaczego pudrują ślady po biciu i udają,
że to skutek upadku na róg stołu?
Dlaczego nie chcą, by otoczenie wiedziało?
Dlaczego TO ONE się wstydzą?

Li.


Zabawne:) 2013 in review

Styczeń 18, 2014

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The Louvre Museum has 8.5 million visitors per year. This blog was viewed about 640,000 times in 2013. If it were an exhibit at the Louvre Museum, it would take about 27 days for that many people to see it.

WordPress poinformował mnie o liczbie odsłon bloga w 2013 roku.
I pomyśleć, że to taki niszowy blog, od września porzucony, ech… ;-) Wzruszyłam się.

Li.


Spowiedź starej blogerki.

Styczeń 6, 2014

Roznoszona przez wewnętrzne ciśnienie liter stłoczonych przed zamurowanym wyjściem  na ekran pękam i piszę.
Incydentalnie.
Brakuje, och jak mi brakuje codziennego porządkowania myśli
i łapania zdarzeń na wędkę zdań.
Nie piszę i nie będę wiedzieć za trzy lata,
co robiłam trzy lata temu,
sama pozbawiam się tej wiedzy, coś za coś,
świadoma rezygnacja z życia nicka w wirtualu
daje mi więcej w realu,
ale brak hejterów i pouczających mnie idiotek
zabiera trochę zabawy.
Co w zamian?
Bardzo dużo czytam,
rzuciłam się na książki jak wygłodniały pies,
wywaliłam z domu tv, czasem oglądnę coś na dvd,
wracam do staroci, do znanych wzruszeń,
czytam nawet znowu  Piotrusia Adamczyka i „Pożądanie mieszka w szafie” : „Samotność nie jest naturalnym stanem, wszystko wokół występuje w parach – poduszki w sypialni, palniki w kuchence,
a nawet baterie w latarce.
Samemu może i dobrze się mieszka, ale zasypia fatalnie”,
czuję ulgę, że ja to jednak dziwna jestem,
bo najlepiej zasypia mi się samej,
choć moje koty i pies nie liczą się w tej kwestii z moim zdaniem.
Mam piękne plany na najbliższą przyszłość,
musi mi się udać, bo nie może być inaczej.
Nie może być inaczej!
Pielęgnuję to co mam, a mam przecież tak dużo.
Nie wliczam do stanu posiadania licznych problemów,
one mijają, bo przecież:
Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.
Mam siebie, a ze sobą nigdy nie będę sama,
mam teraz w domu trójkę dzieci,
bo ujmujący chłopak Karolci jest przecież jeszcze dzieckiem,
cieszę się tym wieczorem siedząc przy stole
i patrząc spod oka na całą trójkę rozwaloną na kanapie,
ech… jestem szczęściarą,
nawet w tych krótkich momentach,
kiedy zapominam, że nią jestem.
Mam niesamowite poczucie ogromnej siły,
wstąpiła we mnie po porządnym przespaniu kilku kolejnych nocy,
po uporządkowaniu spraw, podzieleniu ich na grupy i podgrupy,
po spędzeniu leniwych wieczorów w przytulnym towarzystwie,
po spojrzeniu sobie w oczy i znalezieniu tam uśmiechu.
Dużo się śmieję, dużo.
Ja sobie nie dam rady? Ja?
Ty sobie nie dasz rady? Ty?
My sobie nie damy rady? My?
:)
Li.


Żyję i mam się świetnie:)

Styczeń 3, 2014

Świetnego Sylwestra miałam tego roku.
Bez zadęcia, w ekscytującym  towarzystwie Osadników z Catanu, ech… czuję, że rok 2014 będzie ciekawy!
Ale zanim wyszłam z domu, napisałam kilka maili, podzwoniłam,
jednym wybaczyłam, z innymi się pojednałam,
zostawiłam za sobą złooooo…
i za to lubię koniec roku.
Zamiast życzeń, będzie dowcip. Z cyklu motywujących:
-Spotykają się dwaj koledzy, jeden z nich jest mizerny, znerwicowany, przyznaje  drugiemu, że ma poważny problem,
bo moczy się w nocy.
Drugi przejęty jego losem daje mu telefon do świetnego psychoterapeuty.
Spotykają się znowu po dwóch miesiącach,
znerwicowany kwitnie, chodzi na terapię.
Przyznaje, że dalej się moczy,
ale teraz jest z tego dumny!

Ha, nie ma to jak odpowiednie spojrzenie, prawda?
Ściskam wszystkich, czasem tęsknię, ale jeszcze nie wracam.
Li.


Carpe diem, a reszta się ułoży. Jakoś. Dobrze.

Grudzień 22, 2013

Bolek

 

Boluś w stroju Św. Mikołaja:)
Uwielbiam tego kota, jest najbardziej przyklejonym do mnie kotem spośród całej zgrai, gdzie ja, tam on,
najlepsza ilustracja ubi tu, Monia, ibi ego, Bolek.
A poza tym reszta jak zwykle w najlepszym i zwykłym (nie)porządku.
Karolcia przyleciała na kilkanaście dni,
cieszę się chwilą, a que sera, sera.
Spokoju i spokojności Wam życzę!
Li.
PS. Dużo piszę, bardzo dużo.
(Nie wystarcza mi literek na bloga).
Ale warto, czuję że to będzie dzieło mojego życia;-)


Hej, hej!

Listopad 25, 2013

Moi Drodzy!
Parę słów wyjaśnienia, bo nie ogarniam już maili :)
Zamknęłam bloga nie dlatego, że piszę w ukryciu,
ale dlatego, że nie piszę.
I pisać na razie nie będę.
Nie proście mnie więc o hasło, bo go nie mam.
Gdybym miała zamiar dalej pisać, to nie zamykałabym bloga.
Poszłam na odwyk od internetu, nie piszę, nie czytam,
lekceważę linki do postów na mój temat
przesyłane przez „życzliwych inaczej”.
Mam ich w dupie, mówiąc wprost i niegrzecznie.
W dupie, w dupie, w dupie.
(Choć to i tak zbyt urocze miejsce dla takich kanalii).
Na razie realizuję swoje rozległe plany,
czy wspominałam, że sprzedaję mieszkanie?
I że szukam kolejnego strychu do kupienia?
I że mam ochotę na nową budowę, bez wyłażących teraz błędów
(ale zapewne z nowymi, haha).
Chcę mieć solary, klimatyzację,
podgrzewaną podłogę w łazienkach,
częściowo zadaszony taras i windę.
No i widok!
(Takie tam drobnostki;-)
Będzie więc o czym pisać, ale na razie sobie blogowo pomilczę.
Mam sporo nowych książek, nowe filmy, nowego kota,
fajnego faceta, jest co robić:)

A jutro odbieram z lotniska Gusię,
poleciała na kilka dni do Karolci,
SAMA
- czyż nie jest zuchem?
Całusy,
Li.


Zmiany są twórcze, więc tworzę:)

Listopad 11, 2013

Dwa miesiące bez pisania bloga
uświadomiły mi bezsens jego dalszego pisania.
Nieodwołalnie schodzę więc z tej ścieżki mojego życia,
przede mną kilka nowych kierunków.
Ale już nie w necie.

Dziękuję Wam Kochani Czytelnicy, że byliście.
Po statystykach widzę, że ciągle tu zaglądacie,
ale już nie ma po co.
Biała kartka ekranu pokryła się kurzem,
Lec się wyprowadził,
a ja całkiem spokojnie wypijam trzecią kawę
i zamykam za sobą drzwi.
Całusy!
Li.
Na koniec chciałabym dostać prezent, bo interesowna ze mnie kobieta. Zaglądnijcie do Magdy, TU i proszę-pomóżcie, pomóżcie!


Daję znak.

Wrzesień 29, 2013

Niepostrzeżenie minęła czwarta rocznica śmierci Ilony.
Myślę o niej czasami, zawsze ciepło i ze smutkiem.
Jej nie ma, a nasze życie jest.
Mój brat ma małego synka, 
moja Karolcia szczęśliwie zakochana,
a ja mam małego kota, czarnego urwisa,
który rządzi i zmusza do ruchu zasiedziałe domowe kocie kluchy.
Nie wiem, czy wrócę do pisania bloga.
Dobrze jest jak jest.
Spokojnie.
Szukam wewnętrznego spokoju i poczucia wolności,
także od złych ludzi i złych słów.
Gdy nie będzie dotykać mnie zło i ludzka nikczemność,
to może tu wrócę.
(Ale nie mogę nie napisać: zumba jest super! Chodzę z Guśką:)
Li.


Jutro to dziś, tyle że jutro.

Sierpień 20, 2013

Jechałam na lotnisko i płakałam,
jak się odprawiała też płakałam,
gdy wracałam płakałam obficiej,
dziś wypłakana i spokojniejsza znajduję w domu
w nieoczekiwanych miejscach samoprzylepne karteczki
z cudnymi napisami, znaki od Karolci,
ech… no trudno, skoro tak musi być, to niech będzie.
Jutro będę już w Rumunii, w sobotę w Bułgarii,
życie czasami bywa znośne, prawda?
Miłego dla Was,
Li.


Oprócz gwiaździstego nieba nic mi więcej nie potrzeba.

Sierpień 15, 2013

Siedzę smętnie na tarasie
i patrzę na byle jakie niebo-
ot, smog podświetlony od dołu miejskim światłem,
ni gwiazd, ni meteorów, Księżyc też nie zachwyca, ech…
Brakuje mi widoku rozgwieżdżonego nieba i zapachów z pól i sadów,
ciepłej fali powietrza nasyconej ziołami, ściętym zbożem,
mokrą trawą i owocami leżącymi pod drzewami.
(A kiedyś tak miałam).
Męczy mnie miasto, ale przecież…
…za sześć dni o tej porze będę pod innym niebem,
cieszy to, cieszy!
Droga, przygoda, widoki, smaki, ludzie,
wyłączony telefon i prawdziwe wakacje.
Jednak dziś czuję, że jestem w przełomowym momencie życia,
moje pierwsze dziecko opuszcza dom,
nie na wakacje, a na zawsze. NA ZAWSZE.
W poniedziałek.
(Słusznie nie lubię poniedziałków).
Wiem, że będzie chętnie wracać, wpadać nawet na weekend,
ale nie będzie jej na co dzień,
ciężar tej myśli wyciąga mi z oczu łzy,
zamazuje drogę do szukania dobrych stron.
Bo przecież jest jasna strona opuszczania gniazda przez młode,
kiełkuje we mnie ta zuchwała myśl,
że to droga do wolności dla mnie,
dorosłe dzieci to wolna matka,
będę mogła nareszcie żyć tylko dla siebie,
zamknąć gniazdo i nie przejmować się światłem w lodówce,
żyć tak jak ja chcę, nie liczyć się z … i z …,
a że będę wtedy po pięćdziesiątce?
E tam, w życiu nie będę na tyle wyglądać!
Od razu mi lepiej, do poniedziałku jeszcze cały weekend,
w sobotę przyjeżdża do mnie Aniaha,
zrobię kolację na tarasie,
wypijemy wino,
przecież nie mogę być nieszczęśliwa tylko z tego powodu,
że moje dziecko jest szczęśliwe i podekscytowane.
A jest, jest!
Li.


A to Polska właśnie.

Sierpień 14, 2013

Polak nie wie, ale wie na pewno.
Śmieszne, choć przerażająco obnaża poziom narodu:)
Li.


Do serca przytul psa.

Sierpień 10, 2013

Vincent, czyli Wicek, piękny bokser,
pies mojego zmarłego Taty pobiegł dziś do Krainy Wiecznych Łowów.
Nigdy nie przestał tęsknić za swoim Panem,
po odejściu Dżordża stracił radość życia,
postarzał się gwałtownie, czekał i czekał,
coraz bardziej zrezygnowany.
Był grzeczny jak zwykle, ułożony, miły i przyjacielski,
ale to nie był już TEN pies.
Ech Wicuś, biedaku Ty mój, nareszcie doczekałeś końca tęsknoty.
Myślę, że już jesteś u nogi swojego Pana, szczerze w to wierzę.
Kładziesz mu łeb na kolanach z wiernością i oddaniem w oczach,
Dżordż głaszcze Cię po Twoich aksamitnych uszach,
mówi do Ciebie, a Ty wszystko rozumiesz.
Mądre i dobre psisko było z naszego Wicka.
Li.